Wiebelbenen

Al vanaf mijn vroege jeugd zit er een diep verlangen in mij om te sporten. Of om in ieder geval te bewegen. Niet dat ik mij daarvan bewust was, (dat van dat sporten) en mijn ouders ook niet, maar ik bewoog nogal wat. Ik kon niet stil zitten én niet stil zijn. Knettergek werden mijn ouders soms van mij.
Dat begon al vanaf het moment dat ik wakker was. Mijn mond stond nooit stil waardoor ik geregeld "5 minuten mijn waffel moest houden".
De bank was niet om op te zitten vond ik. Daar kon je prima op liggen, ondersteboven op hangen, handstand op doen en springen, maar er gewoon op zitten heb ik geloof ik nooit gedaan. Ook als ik stil moest zitten of in bed lag, bewoog er wat. Mijn tenen, mijn benen, mijn armen. Alsof ik in algehele staat van onrust was. Daar zou nu vast wel een naam voor zijn of een één of ander syndroom, maar dat bestond in mijn tijd nog niet.
Gelukkig kon ik wel veel van mijn energie kwijt. Ik speelde heel veel buiten (dat deden kinderen vroeger). Soms ook op zondag ochtend. Ik was wakker dus ik ging naar een vriendinnetje, waar ik steevast weer naar huis gestuurd werd omdat 07.30 wel heel vroeg was om buiten spelen. Met als gevolg dat ik mijn ouders uit bed moest bellen (deurbel) omdat ik mij natuurlijk had buitengesloten.
Ik gebruikte mijn fiets als crossfiets, haalde capriolen uit op de klimrek in de speeltuin, klom in bomen, klom op onze schuurdak en die van de school, danste en zong in mijn slaapkamer. Ik zat op toneel, volksdansen (niet lachen), show dansen, ballet, turnen, kookclub en knutselclub.
Als ik mij niet vergis heb ik ook nog samen met mijn moeder een blauwe maandag op fitness gezeten. Maar dat zou ik haar even moeten vragen (mam?). Hardlopen heb ik ook eens geprobeerd. Welgeteld 2x heb ik een stukje over de Nieuw Amsterdamse straat in Emmen gelopen.
Dat allemaal heb ik gedaan nog voor mijn vijftiende. Daarna ontdekte ik de kroeg en ging ik op mijn zestiende zelfstandig wonen. Maar de onrust bleef. Die energie kon ik wel kwijt door tot diep in de nacht te dansen in de plaatselijke discotheek. Zeker 3x in de week. Met een studiegenoot heb ik ook (tot de stempelkaart vol was) op aerobics gezeten en met een goede vriendin heb halfslachtige oefeningen gedaan met de Dynaband. Tegenwoordig heet dat fitness elastiek of weerstandsband, maar in de jaren negentig was dat helemaal hot.
Op sportief gebied had ik nooit iets afgemaakt. Om een één of andere reden stopte ik er na verloop van tijd mee. Ballet? Ik was mijn balletpakje kwijt, dus stopte ik maar. Turnen? Ik zat 3 maanden op turnen, deed mee met een wedstrijd, werd tweede en stopte. Hardlopen? Alleen was ook maar zo alleen. Fitness? Geen idee waarom we er überhaupt mee begonnen waren. Echt mam, ik heb nog best wat vragen ... Aerobics? Ik zei het al, de stempelkaart was vol.
En toch vond ik sport hartstikke leuk, ik had alleen geen doorzettingsvermogen. Ik had iemand nodig die mij aan de hand mee nam. Iemand die mij kon motiveren. Even heb ik zelfs overwogen om het leger in te gaan omdat je dan lekker veel kon/moest sporten.
Uiteindelijk heb ik jaren niet gesport.
Maar goed. We zijn ondertussen ook al weer jaren verder en in die tijd heb ik wél iemand gevonden die mij aan de hand nam (letterlijk). Die ging met mij hardlopen en dat doen we 25 jaar later nog. We doen samen aan krachttraining en motiveren elkaar. We zwemmen samen, dat wil zeggen, ik zwem en Paul doet maar wat (geef hem een emmertje en een schepnet en hij vermaakt zich wel), maar hij gaat mee omdat hij weet dat ik het leuk vind. En we fietsen samen de nodige kilometers.
En zo heb ik toch nog een heel erg sportief leven door van alles en nog wat te doen, want die onrust zit nog steeds in mij.
Ondertussen kan ik wel zitten op de bank, maar stil zitten lukt mij nog steeds niet. Er wiebelen nog steeds voeten, tenen en vingers. Hangen en liggen doe ik ook nog (niet meer ondersteboven), maar de handstand doe ik tegenwoordig gewoon op de grond.
Stil zijn lukt mij nu ook aardig. Vooral 's ochtends (sorry mam, voor al mijn gekwek vroeger).
Oja, 's ochtends om 08.30 buiten spelen doe ik nog wel, alleen hoef ik nu mijn ouders niet meer wakker te bellen.
XXX Es



Reacties

Populaire posts