Op een oude fiets moet je het leren

Mijn geliefde racefiets moet even plaatsmaken voor een ander. Ik heb namelijk een BMX gekocht. Je weet wel. Zo'n ergonomisch niet kloppend fietste waarmee door Red Bull gesponsorde jongens kunstjes doen in een skatepark/baan.

Moet je dat wel willen op je 43ste? Ja, dat wil ik. Of het een goed idee is weet ik niet, maar ik kan nu wel iets wat ik eerst niet kon. Dus je bent nooit te oud om te leren.
Onder het mom van op een oude fiets moet je het leren, kocht ik een tweedehands BMX via Marktplaats. Een hele mooie blauwe was het. Al maakte het mij niet zoveel uit wat voor kleur die had, fietsen wou ik. Ik had namelijk wat grenzen te verleggen. Eenmaal thuis bleek het niet een al te beste koop te zijn. Al was de kleur mooi, hij was in een niet al te beste staat. Er miste wat kogellagers her en der en zat speling in de voorvork/stuurding wat er niet uit wou. En hij was voor zo'n klein ding toch nog best wel zwaar. Hoe ze daar toch met zo'n gemak kunstjes mee doen. Geen idee. Dus fiets weer verkocht want er was no way dat ik hierop ging fietsen.

Na wat inlezen op internet alsnog een mooie tweedehandsje gekocht van een tiener waarvan pa en ma vonden dat hij meer tijd aan zijn studie moest besteden. Ik studeer niet, dus heb alle tijd. Alle kogellagers zaten er nog in en er was geen speling te vinden, dus de basis was goed. Wel vertrokken we naar Amsterdam (hier in oosten is niks te vinden op het gebied van bmx) om bij SOUL CYCLE wat onderdelen te halen. Op het boodschappenbriefje stond: nieuwe remblokjes, remkabel, handvatten en nieuwe bouten voor in de stem (ja ja, ik heb mij ingelezen). Ik heb het frame ontstickerd en Paul heeft het stuur gespoten. Nu had ik een hele mooie fiets, maar vooralsnog had ik er geen meter op gereden.

Tijdens één van onze doelloze rondjes op de racefiets, stuitte we op een dag op een skatebaan niet zo heel ver hier vandaan. Daar zou het gebeuren. Mijn eerste schreden op een BMX.

Op dag 1 begon ik voorzichtig met wat rondjes rijden. Sturen, remmen, versnellen, over de kleine skate ramp. Dat lukte prima, al leek dat in de verste verte niet op BMX-en. Deze les doen we de volgende keer nog eens over, want ik kan je wel vertellen dat het rete vermoeiend is op zo'n kleine fiets. Als je "gewoon" op het zadel zit komen je knieën zo'n beetje bij je oren, dus je staat constant op de pedalen.

Dat smaakte naar meer dus dag 2 was snel aangebroken. Weer lekker wat rondjes rijden en de schuine wanden een beetje meenemen. Telkens ietsje hoger en ietsje sneller. Maar er is nog geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om een bank (het platte gedeelte bovenaan een ramp) op te rijden, laat staan om mij naar beneden te laten storten. Met de fiets was ik al snel vertrouwd. Nu nog met mijzelf.

Voordat ik het wist stond ik op dag 3 boven op de bank met mijn fiets. En nee, ik heb hem er niet op getild maar ben er zomaar op gefietst. Deze heeft een redelijke lange rechte helling zonder kromming, dus is hij niet zo steil. Dan ook maar naar beneden dacht ik. Hij zal dan niet zo steil zijn, maar als je net als ik geen diepte ziet, ziet alles eruit als een gat zonder eind. Doodeng als je nul ervaring hebt. Met en hartslag van 180 en verstand op nul gooide ik mijzelf dan toch de diepte in. Die diepte bleek niet zo diep te zijn en kwam ik rollend op 2 wielen beneden. Man wat leuk!

En zo bleef ik een paar dagen dezelfde rondjes rijden. Wat wel een beetje saai werd op den duur. Er was nog wel een ramp waar ik vanaf wilde en er stond ook nog een drop-in op mij te wachten. Een drop-in heeft een net wat andere benadering dan je gewoon naar beneden laten rollen. De helling heeft namelijk een holling (geen idee of je dat zo noemt) en er zit aan de bovenkant een ronde buis (coping). Je moet dan je voorwiel iets optillen en zo een soort sprongetje (drop-in) maken. En ook heel belangrijk, opletten dat je trappers er niet achterblijven hangen.

Nou, dat deed ik dus op dag 5. Zo out of the blue. Geen idee dat ik het ging doen. Ik reed (wat ik ondertussen al goed kon) de ene helling op en reed zonder na te denken zo de andere helling af. Dat was toch iets minder moeilijk dan ik dacht. Nou, dit kon ik dus en aangemoedigd door mijn enthousiasme reed ik een paar keer de helling op en af. Totdat ik bij de vierde keer gruwelijk de mist in ging. Toen ik met met mijn benen in het frame geknoopt en met mijn knar op het asfalt stuiterde dacht ik direct: Wauw! Wat ben ik blij met mijn helm! en Hier ga ik last van krijgen. Zo'n helling is dan wel niet zo heel hoog, totdat je naar beneden lazert.

Nadat Paul mij uit de knoop had gehaald was het tijd om de schade op te nemen. Van mij welteverstaan, niet van de fiets want die kan wel tegen een stootje. Schaafwond op mijn pols, hand, knie, schouder, helm en horloge. Broek kapot en een deuk in mijn ego. Niks gebroken, ik kon nog gewoon lopen, als was het wat wankeling van de schrik. Ik werd met alle pleisters die we bij ons hadden volgeplakt. Een ervaren BMX-er zou waarschijnlijk weer op de fiets zijn gestapt, maar ik was toch best wel geschrokken en zijn dus maar naar huis gegaan.

Maar gelukkig hebben we de foto's nog om te analyseren wat er nou eigenlijk mis ging. Ik kon het toch? Waar ging het mis? Op één foto kun je precies zien waar het mis ging. Je ziet gewoon wat er gaat gebeuren. Ik blijf met mijn trappers achter de coping hangen. Dat dus. Niet meer doen de volgende keer.

Een volgende keer komt er zeker. Als de wonden geheeld zijn, spierpijn weg is en mijn ego uitgedeukt. Want nog niet alle grenzen zijn verlegd.
Op naar dag 6.

To be continued ...


Reacties

Populaire posts